Zwerfvuil – Johan Bordewijk

zwerfvuilVerhalenbundels…ik heb er niet zoveel mee. En toch genoot ik een poosje geleden wel van ‘de Buurman’ van Leen van der Schueren, dus wie weet ga ik nog eens volledig overstag…

Bordewijk heeft een fijne stijl van schrijven. Korte zinnen, gemakkelijk taalgebruik, het zorgt ervoor dat het boek goed leesbaar is. De verhalen gaan over herkenbare en alledaagse situaties. Of gelukkig toch niet allemaal alledaags, maar het zou zo maar wel op deze manier kunnen lopen.

Het mooie van deze bundel is de samenhang tussen de verhalen. Mijn antipathie tegen verhalenbundels is gebaseerd op het feit dat ik het idee heb dat alles als los zand aan elkaar hangt. Verdiep je je net in de wereld van de personages, is het verhaal afgelopen en moet je weer helemaal opnieuw beginnen. Het leuke van ‘Zwerfvuil’ is, dat de personages in andere verhalen een bijrolletje hebben. Ineens kom je ze dus weer tegen, soms duidelijk, soms iets minder duidelijk, maar altijd zorgend voor een stukje verbinding tussen de verschillende verhalen.

Het verhaal ‘Anne alleen’ raakte mij het meest. Tragisch, maar in een mooie vorm gegoten. Tragiek is sowieso een woord dat op alle verhalen van toepassing is. Een moeder die er alleen voor staat en totaal doordraait… Een oude man die zich teveel laat leiden door zijn angst voor de allochtone medemens… Het lot van een zwerver, niet meer gezien als mens… En vervolgens het lot van zijn broer, overweldigd door schuldgevoelens…

Gelukkig is er echter ook vrolijkheid en humor. ‘De schoen’ vond ik een grappig verhaal, al speelt ook hier weer die onderhuidse tragiek.

Conclusie:  een bundel vol menselijke tragiek, gekenmerkt door de originele verbindingen tussen de onderlinge verhalen.

Titel: Zwerfvuil | Auteur: Johan Bordewijk | Uitgever: de Brouwerij | Brainbooks | ISBN: 9789078905677  | Blz.: 150

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!