Wie vleugels heeft – Gerrit Hoogstraaten

wie vleugels heeftFrank is decorbouwer bij een amateurtoneelgezelschap. Hij is een beetje anders dan anders, maar goed in zijn werk. Het gezelschap krijgt een nieuwe regisseur die hen gaat helpen bij het instuderen van de musical ‘Pippin’. De onderlinge verhoudingen verlopen niet altijd even soepel, versterkt door de besluiten die de regisseur neemt. Zo geeft hij Frank, de decorbouwer, een hoofdrol. Maar als acteur en rol bijna in elkaar samen vloeien, kan hij daar nog wel eens spijt van krijgen…

“ ‘Mag ik dan ook meedoen?’… ‘Nou, waarom niet Frank?’ zei ik bijna meer tegen haar dan tegen hem. Natuurlijk heb ik me later afgevraagd of het anders was gelopen als ik meteen nee had gezegd. Jij bouwt het decor, hoe wil je dat combineren? Maar ik vind oprecht dat ik nooit uit mijn rol ben gevallen. Dat is alles wat ik er nu over wil zeggen.”

Gerrit Hoogstraaten geeft in ‘Wie vleugels heeft’ een stukje psychologie weg waar je u tegen zegt. Het decor is klein, alles speelt zich af binnen de ruimte van de toneelclub. Er worden geen uitstapjes gemaakt. En toch stoort het niet, het verhaal wordt nergens saai of langdradig. Heel afgewogen wordt het hele proces tot de voorstelling verteld. De nadruk ligt daarbij op de verschillende personen. Hun onderlinge verhoudingen, hun reacties op elkaar, het wordt haarfijn uitgepluisd.

De titel is mooi gekozen en komt regelmatig terug in het verhaal. Ook de cover heeft een duidelijke link met het verhaal, het is meteen duidelijk wat de setting is.

Hoogstraaten hanteert een mooie schrijfstijl. Niet overal even gemakkelijk, met veel lange zinnen, maar boeiend door de prachtige vergelijkingen die hij maakt.

“Het was me vaker overkomen. Naderende neerslachtigheid door te veel stress die ik alleen te slim af kon zijn door zelf de zon te verduisteren en af te dalen naar het donkere water van de Styx, in een parallel universum, waar ik aan de oevers rakelings langs de vrouwen van de veerman dwaal, soms zo rakelings dat ik ze hun prijzen kan horen fluisteren, al kennen ze mijn bange antwoord al: dat ik niet genoeg geld bij me heb voor de overtocht….”

Naast de flinke portie psychologie zit er ook een dosis spanning in het verhaal. Dat komt mede door de proloog, waardoor je meteen op scherp staat en wil weten wat er gebeurd is.

“Recht onder hem was het hoofd dat zacht tegen de stalen wand van de sluisdeur bonkte. De grote vleugels schoven in de kabbelende golfslag heen en terug over de schouders waaraan ze verbonden waren, alsof ze nog een laatste poging wilden wagen het zware lichaam uit het water te tillen en er klapwiekend mee op te stijgen…”

Hoogstraaten levert met ‘Wie vleugels heeft’ een werk op van hoog niveau. Toch boeide de setting mij niet in die mate dat ik er echt van genoten heb. Zeker een sterk psychologisch verhaal, maar helaas niet van het soort dat mij ligt. De gegeven sterren staan dan ook voor mijn persoonlijke mening, niet voor een beoordeling van het niveau van schrijven.

Conclusie: een goed verhaal met een sterk psychologische inslag, maar in een setting die mij persoonlijk maar matig boeide.

Titel: Wie vleugels heeft | Auteur: Gerrit Hoogstraaten | Uitgever: de Brouwerij | Brainbooks | ISBN: 9789078905738 | Blz.: 180

Eén gedachte over “Wie vleugels heeft – Gerrit Hoogstraaten

  • 14 oktober 2014 om 23:08
    Permalink

    heb recensie gelezen. Ben heel benieuwd naar het boek

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!