Tijgers in de nacht – Fiona McFarlane

Tijgers in de nacht Balancerend op de grens tussen realiteit en surrealiteit…

Ruth is een dame op leeftijd die, na de dood van haar man, helemaal alleen in haar huisje aan het strand woont. Haar twee zoons wonen ver weg en er is vrijwel alleen maar telefonisch contact. Ruth vindt dat ze zich best alleen redt, maar dan staat Frida voor haar deur. Gestuurd door de regering om voor Ruth te zorgen. Frida is de reddende engel voor Ruth, die her en der toch wel wat steekjes laat vallen. Samen strijden ze tegen de tijger die Ruth regelmatig ’s nachts door haar huis hoort sluipen…

In eerste instantie trok het boek mij niet zo aan. Gezien de cover en de flaptekst, zou ik het boek zelf niet uit de kast gepakt hebben. Uitgeverij Meulenhoff organiseerde echter een middag voor boekbloggers en alle deelnemers kregen dit boek thuis gestuurd. En ik ben blij dat ik het om deze reden toch gelezen heb.

De schrijfstijl van Fiona McFarlane is in deze debuutroman niet gemakkelijk te noemen. Zij gebruikt lange zinnen en veel bijzinnen, waardoor het verhaal niet vlot leest. Daarnaast verloopt het verhaal op zich ook zeer traag. In het begin had ik daar moeite mee. Ik zat te wachten op wat meer actie. Maar juist dit trage tempo past helemaal bij het verhaal van een oude dame, die haar rustige leventje leeft.

Er zat vanaf het begin van het verhaal wel enige onderhuidse spanning in het verhaal. Ik werd ook regelmatig in verwarring gebracht. Wat is nu werkelijkheid en wat niet? Hoe zit dat nu met die tijger? En is Frida ook een hersenspinsel van Ruth? Al lezend vielen alle puzzelstukjes op zijn plek, maar de uitkomst was hierdoor al snel te voorspellen. Toch begon ik, gek genoeg, het boek hierdoor juist wel meer te waarderen. Ik kreeg meer inzicht in de gesteldheid  van Ruth en waardeerde daardoor des te meer de hierbij passende manier van schrijven.

‘Tijgers in de nacht’ is het verhaal van aftakeling, van beginnende dementie, van de regie over je leven kwijt raken. Hoe mooi heeft McFarlane dit proces weten te vatten! De eerste stadia van dementie… je beter voordoen dan je bent richting buitenwereld, maar ondertussen de regie over je leven langzamerhand als zand tussen je vingers weg voelen sijpelen… Het ergens wel voelen dat het niet goed zit, maar er niet de vinger op kunnen leggen en niet de kracht hebben om er tegen in te gaan… Zo herkenbaar in het leven van Ruth.

Tien jaar lang werkte ik in een verpleeghuis, ook met dementerende ouderen. Vandaar de affiniteit met deze groep mensen en daaruit voortvloeiend de waardering voor dit boek. De schrijfster is erin geslaagd om het proces op dusdanige manier te beschrijven, dat de lezer bijna zelf Ruths verwarring voelt.  Her en der mist er dan misschien een stukje geloofwaardigheid, maar ik vond dat absoluut niet storend in het toch enigszins surrealistisch aandoende geheel.

Conclusie:  een prachtig uitgewerkt verhaal over dementie, dat de lezer af en toe zelf de verwarring  laat voelen.

Titel: Tijgers in de nacht | Auteur: Fiona McFarlane | Vertaling: Dirk-Jan Arensman | Uitgever: Meulenhoff | ISBN: 9789029090131 |Blz.: 296

 

2 gedachten over “Tijgers in de nacht – Fiona McFarlane

  • 21 juni 2014 om 21:24
    Permalink

    Als ik naar de cover en titel kijk zou ik dit onderwerp niet verwachten, verrassend dus! Ik zet dit boek op mijn lijstje.

    Beantwoorden
    • 22 juni 2014 om 11:44
      Permalink

      Het is een bijzonder boek Sandra! Heel veel bloggers vonden het niets, kwamen er zelfs niet doorheen (vaak wel de jongere garde…;-)), anderen vonden het weer supergoed!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!