Zomerlezen deel 2

Gisteren deelde ik de eerste vijf boeken met jullie. Vandaag volgt de rest. Welke boeken kwamen er voorbij afgelopen juli?

Het huis aa nde gouden bocht

Het huis aan de gouden bocht – Jessie Burton – vertaald door Mieke Trouw-Luyckx – Luitingh-Sijthoff – 384 blz.

Vorig jaar kocht ik dit boek van mijn gekregen verjaardagsgeld. Mijn volgende verjaardag was inmiddels ook gepasseerd, en dit boek lag nog steeds ongelezen op de plank. Na de eerste positieve geluiden las ik daarna echter wat mindere reacties, waardoor ik toch aan het boek begon te twijfelen. Hoog tijd dus om zelf de proef op de som te nemen. En wat ben ik blij dat dit boek mee ging in de koffer! Ik heb geweldig genoten van dit trage, maar o zo mooie verhaal. Het einde bracht me in tranen…

 

Meer lezen

Zomerlezen deel I

De afgelopen weken genoten wij van de rust, de natuur, cultuur en natuurlijk van elkaar in de Franse Jura. Tijdens vakanties lees ik geen recensieboeken, dan wil ik alleen lezen ter ontspanning. Zo kom ik ook nog eens aan boeken toe die soms al lang op de plank lagen… ūüėČ Ik las tien boeken, maar net voor de vakantie las ik nog een boek dat ik niet recenseerde, dus die neem ik voor het gemak even mee in deze ‘Zomerlezen’.

In twee blogs deel ik de boeken die ik las met jullie. Ik zal kort beschrijven wat ik ervan vond en hoeveel sterren in het boek waard vond. Ik had een aantal bestsellers (soms zelfs ‘hypes’) op mijn verlanglijstje staan. Omdat het nogal eens gebeurt dat ik een boek heel anders ervaar dan de massa, was ik erg benieuwd hoe dat met deze stapel zou gaan. Ontdek het hier!

Meer lezen

Zomerlezen deel III

AlexAlex – Pierre Lemaitre – vertaald door Roelien Vermaant – Xander – 382 blz.

Ook dit is weer een boek waar ik al veel zeer positieve berichten over las. Het zou ‘de thriller der thrillers’ zijn. Zulke termen beloven iets! En ik moet zeggen: ik vond het een goed boek. Ik verval niet in bovenstaande superlatieven, maar ben wel enthousiast. ‘Alex’ is een apart boek, anders dan anders. De lezer wordt in het begin va nhet boek totaal op het verkeerde been gezet en dat is niet voor het laatst…

De beschrijvingen zijn zo levensecht, dat je jezelf in een houten kooi waant terwijl de ratten aan je proberen te knabbelen. En dan plotseling verandert het hele perspectief van de lezer. Dat vind ik knap werk van de schrijver.

Het verhaal, hoewel lang niet overal even spannend, blijft in die mate boeien, dat ik het binnen een dag uit had. En het is geen dunnetje…

 

 

Vreemden in de nachtVreemden in de nacht – Judith Visser – Ambo | Anthos – 303 blz.

Naar dit boek was ik extra nieuwsgierig. Ik las al eerder boeken van Judith Visser en mijn mening was zeer verdeeld. ‘Stuk’, ‘Hasta la vista’ en ‘Ysabella’ kon ik niet echt waarderen, terwijl ik ‘Oversteken’ juist wel erg goed vond. Wat zou ‘Vreemden in de nacht’ gaan brengen?

Ik heb echt genoten van dit boek! Dat de schrijfstijl van Visser goed is, wist ik wel. En dat bewijst ze in dit boek maar weer eens. Mankeerde het in andere boeken naar mijn mening nog wel eens aan geloofwaardigheid, dit boek laat een spannend en geloofwaardig verhaal zien. Met een verrassende wending in het plot maakt Visser het helemaal af.

 


HemelenHemelen – Marion Pauw – Anthos – 251 blz.

Marion Pauw is een gevestigde naam in thrillerland. En toch las ik tot nu toe nog maar een boek van haar hand, namelijk ‘Drift’. Dat vond ik wel een erg goed boek overigens. Dat is met haar nieuwste boek, ‘Hemelen’, helaas anders.

Het positieve is dat het een verhaal is dat erg gemakkelijk leest. Je vliegt er als het ware doorheen. Maar op de een of andere manier vond ik het een beetje een flauw verhaal. Vanaf het begin was het voor mij duidelijk wie er met de dode vader aan de haal was. Die spanning was er dus al snel uit. Op zich niet heel erg, want spanning kan zich ook op een andere manier manifesteren, maar ook dat miste ik totaal. Jammer!

 

 

Villa ToscanaVilla Toscane – Linda van Rijn – Marmer – 211 blz.

Ook over de boeken van Linda van Rijn was ik tot nu toe wisselend van mening. Leuke ontspannende verhalen, maar niet allemaal even hoogstaand.

‘Villa Toscane’ vond ik daarentegen een goed boek! Heerlijk spannend! De setting is natuurlijk helemaal goed, je waant jezelf in Italiaanse sferen. De plot vond ik ook verrassend. Het enige minpuntje vind ik de titel. Het huis van de familie heet ‘Casa Helena’ en dat had ik een meer passende titel gevonden.

 

 

20132013 – Monique Koemans – Xander – 286 blz.

Het leuke aan dit boek is dat iedereen de beelden van de troonswisseling nog op zijn netvlies heeft. Het is dus niet al te moeilijk voor te stellen dat een verhaal als dit werkelijkheid zou zijn geweest. Een verschrikkelijke werkelijkheid overigens…

De thematiek vind ik goed, actueel en geloofwaardig. Het verhaal dat er omheen gebouwd is, boeide me iets minder.

 

Zomerlezen deel II

Voor mijn zusjeVoor mijn zusje – Heather Gudenkauf – vertaald door Jolanda te Lindert – de Kern – 283 blz.

Het vorige boek dat ik van Heather Gudenkauf las, ‘In stilte gehuld’, gaf ik 5 sterren op Goodreads. Bij een volgend boek kan het dus twee kanten opgaan. Of het is weer een super goed boek, of het valt vies tegen. Gelukkig viel ‘Voor mijn zusje’ in de eerste categorie. Het verhaal is niet nagelbijtend spannend, hoewel er echt wel een portie spanning in zit, maar het raakte mij enorm. De thematiek adoptie/afstandsmoeder boeit en emotioneert.

Zelf adoptiemoeder zijnde, kon ik mij helemaal inleven in de personages. Aan de ene kant de adoptiemoeder en -kind, aan de andere kant de afstandsmoeder. Deze drie zijn altijd verenigd in een driehoeksverhouding, wat mooi wordt omschreven in dit boek. Dit alles wordt dan nog eens overgoten met een spannend sausje en een toch nog verrassende ontknoping.

 

 

Route du soleilRoute du soleil – Suzanne Vermeer – A.W. Bruna – 312 blz.

Boeken van Suzanne Vermeer staan altijd garant voor een portie spanning en plezier. In ‘Route du soleil’ wordt de lezer meegenomen naar Frankrijk, dus¬†waar kun je dit boek beter lezen dan aan de rand van Frans zwembad?

Heerlijke vakantielectuur, een paar uurtjes verstand op nul en lezen. Meer moet je er niet van verwachten.

 

 


Een weeffout in onze sterrenEen weeffout in onze sterren – John Green – vertaald door Nan Lenders – Lemniscaat – 264 blz.

Er is al veel over dit boek geschreven, en dan vooral veel positieve dingen, soms zelfs op het lyrische af. Mijn verwachtingen waren dus ook hoog gespannen. En dat viel helaas een beetje tegen.

Zoals ik al verwachtte was het inderdaad een heftig verhaal, emotioneel maar zeker met humor geschreven. En toch kon het mij vrijwel nergens echt raken. Ik moest regelmatig terug bladeren als ik het boek weer oppakte, iets dat me vrijwel nooit overkomt. Zeker gezien het feit dat ik het boek wel binnen twee dagen uit had, dus ik wist na een paar uur al niet meer wat ik daarvoor gelezen had.

Het boek is geschreven voor de jeugd en ik lees overal dat die er wel zeer enthousiast over is. Dat kan ik ook echt snappen en daar ben ik blij om. Het is namelijk wel een verhaal dat ergens over gaat. Maar misschien ligt daar ook meteen het knelpunt voor mij persoonlijk, dat ik de manier van schrijven ‘ontgroeid’ ben.

 

 

SchemergebiedSchemergebied – Marcella Kleine – Free Musketeers – 264 blz.

Dit boek lag al een tijdje op de stapel om gelezen te worden. Dus mocht hij ook mee in de koffer en daar heb ik geen spijt van gekregen. Ik had nog nooit iets gelezen van Marcella Kleine, maar daar gaat verandering in komen. Haar schrijfstijl vind ik zeer prettig, het boek leest erg vlot. Hoewel ik de plot al wel een tijdje aan zag komen, was het wel degelijk spannend.

Kleine weet in dit boek heel fijntjes neer te zetten hoe een vermissing (en verdenking van betrokkenheid) iemand een leven lang kan achtervolgen. Deze psychologie die in het verhaal verweven is, sprak mij aan.

 

 


Wie wind zaaitWie wind zaait РNele Neuhaus Рvertaald door Sander Hoving РQuerido Р392 blz. 

Net als ‘Vraag niet waarom’ is dit boek ook het derde deel in een serie. En ook hier werkt het nog steeds goed. Net als bij voorgaande boeken ‘Diepe wonden’ en ‘Sneeuwwitje moet sterven’ zit het verhaal van ‘Wie wind zaait’ ook weer steengoed in elkaar. Aan de andere kant komen er ook in dit boek weer zoveel personages en verhaallijnen voor, dat de lezer echt de aandacht erbij moet houden om de weg niet kwijt te raken.

De onderwerp van ‘Wie wind zaait’ sprak mij minder aan dan dat van ‘Sneeuwwitje moet sterven’, maar ook dit boek is weer een thriller van formaat.

 

 

Zomerlezen deel I

Afgelopen twee weken vertoefden wij in de Franse Jura. Mijn aantekenboekje liet ik expres thuis, het was hoog tijd om weer eens ontspannen te genieten van mooie boeken, zonder er meteen diep bij na hoeven te denken hoe ik mijn mening zou gaan verwoorden. Ik heb maar liefst 13 boeken kunnen lezen daar in ons chaletje tijdens de regenbuien die drie dagen duurden, of heerlijk lui in een strandstoel langs het zwembad terwijl de jongens zich in het water vermaakten. Ik kan dus een mooi aantal boeken van mijn ‘nog-te-lezen-lijstje’ afvinken. Het was veelal lekker gemakkelijke vakantielectuur, maar er zaten ook wel een aantal zwaardere gevallen tussen.

Omdat ik niet van elk boek een uitgebreide recensie schrijf, maar al die boeken ook niet zo maar voorbij wilde laten gaan, laat ik jullie in een aantal blogs zien wat ik zoal las en wat ik ervan vond. Mijn korte en bondige mening dus (kan ik dat???;-)).

O ja, en passant (om in de Franse sferen te blijven) haalde ik ook mijn Goodreads Challenge van dit jaar (100 boeken). Was dus niet echt een challenge als ik het in juli al af kan ronden. Ik had begin dit jaar echt totaal geen idee hoeveel boeken ik in een jaar tijd nu eigenlijk lees. Volgend jaar moet ik dus of minder lezen of de challenge scherper instellen… en niet op vakantie…;-)

 

 

Het GerechtHet gerecht – Inge Ipenburg – De Kern – 320 blz.

Dit boek is het debuut van BN-er Inge Ipenburg en zoals gewoonlijk als er zo’n boek uitkomt, was¬†ik sceptisch. Al die bekende Nederlanders die ook zo nodig een boek moeten schrijven, kunnen ze niet beter bij hun leest blijven? Maar… wat mij betreft blijft Ipenburg zich bezig houden buiten haar oorspronkelijke leest, want ‘Het gerecht’ beviel mij erg goed.

Een leuk verhaal, herkenbare setting, spannend en ook nog eens geloofwaardig. Wat wil je nog meer? Gewoon een goed debuut, dat (om in de terminologie te blijven…) naar meer smaakt!

 

 

 

 

 

AfgesnedenAfgesneden – Sebastian Fitzek – vertaald door Sander Hoving – Mistral – 396 blz.

Eerder las ik ‘De ogenverzamelaar’ en ‘Wijd open’ van deze schrijver en was razend enthousiast over deze boeken. Ik had dan ook hoge verwachtingen toen ik in ‘Afgesneden’ begon. Het boek voldeed ook ten dele aan deze verwachtingen. Fitzek is nu eenmaal een zeer goede schrijver, dus dat was ook nu dik in orde. Toch vond ik dit¬†laatste boek minder goed dan eerder genoemde boeken. Het leek af en toe of Fitzek bleef hangen in de gruwelijkheden. Alsof het boek beter wordt als er telkens maar weer een portie gruwel over de lezer uitgestort wordt.

Dat wil niet zeggen dat ik ‘Afgesneden’ een slecht of zelfs maar matig boek vind, absoluut niet zelfs. Het is spannend, goed geschreven en origineel. Met een klein beetje minder expliciete gruwelijkheden was die 5e ster dik verdiend.

 

 

 

Vraag niet waaromVraag niet waarom – Simone van der Vlugt – Anthos – 293 blz.

Deze schrijfster staat meestal toch garant voor een paar uur leesplezier. Haar nieuwste boek is het derde deel in de serie over Lois Elzinga. De lezer kent de rechercheur en haar sociale omgeving dus al en dat geeft dit boek een leuk pluspunt. Behalve het verhaal op zich wil je namelijk ook weten hoe het deze sympathieke politievrouw persoonlijk vergaat.

Maar ook het verhaal is zeer zeker de moeite waard. Het gevaar van een serie vind ik altijd dat het concept of de persoon op een gegeven moment uitgemolken is. In dit geval is dat duidelijk niet het geval. Het verhaal blijft boeien, het is spannend en aan het einde komt er nog een verrassende wending. En zoals we gewend zijn van Simone van der Vlugt, leest het heerlijk vlot weg.

 

 

 

De CampusDe campus РNathalie Pagie Р De Boekerij Р256 blz.

Een poosje geleden las ik het debuut van Nathalie Pagie, ‘De toneelclub’. De schrijfster bewijst met dat boek zeker dat zij kan schrijven. Het verhaal leest zeer prettig, maar was naar mijn mening niet geloofwaardig. In die zin heeft Pagie zeker de stijgende lijn te pakken! ‘De campus’ is zeker ook weer zeer leesbaar geschreven, lekker spannend en dit keer ook een stuk geloofwaardiger. Al met al een lekker vakantieboek!

 

error: Content is protected !!