Leesbeleving juni 2016

Van de negen boeken die ik in juni las, recenseerde ik er zes. Een tweetal recensies hebben jullie nog tegoed, maar er blijven dus drie boeken over voor in de leesbeleving.

RadslagRadslag | Jennifer DuBois | vertaald door Otto Biersma | Artemis & Co | 9789047204374 | 368 blz.

Een boek dat ik uit de bibliotheek meenam, uitgezocht op de cover. De flaptekst intrigeerde mij ook. Een uitwisselingsstudente wordt veroordeeld voor moord. Maar is zij schuldig of begaat justitie een grove fout? Het verhaal is gebaseerd op een waargebeurde geschiedenis.
Ik vond ‘Radslag’ een zeer bijzonder boek. Niet gemakkelijk, maar zeker erg goed!

 

 

 

 

 

Liefse kinderenLiefste kinderen | Bart Vercauteren | Manteau | 9789022328118 | 96 blz.

Een boekje in de categorie ‘pareltjes die meer aandacht verdienen’. Met zijn 96 pagina’s is dit een boekje dat je zo uit hebt. Het verhaal is kort, maar erg krachtig!

 

 

 

 

 

 

Het dodenspoorHet dodenspoor | Sara Blaedel | vertaald door  Femke Blekkingh-Muller | De Geus | 9789044533712 | 352 blz.

Deel 8 in de serie rond Louise Rick. Eerder las ik met veel plezier van deze auteur ‘De vergeten zusjes’ en ‘De verdwenen Deense’. Ook ‘Het dodenspoor’ zit weer goed in elkaar. Sara Blaedel schrijft gewoon lekkere thrillers!

 

 

 

 

 

 

 

Leesbeleving april 2015

Het voordeel van wel lezen maar niet recenseren is dat de leesbeleving van deze maand wel behoorlijk gevuld is. Zes boeken benoem ik hier in het kort.

Elke dag een druppel gifElke dag een druppel gif – Wilma Geldof – The house of Books – 336 blz.

Indrukwekkend verhaal! Over een jongen die opgroeit in een NSB-gezin en daar na de oorlog mee om moet zien te gaan.

 

 

Meer lezen

Toen ik je zag – Isa Hoes

toen-ik-je-zag

Mijn leven met Antonie

“In je hoofd kijken heb ik nooit gekund, of was dat voor mij dan net zo verschrikkelijk geweest als voor jou?”

Isa Hoes en Antonie Kamerling ontmoeten elkaar voor het eerst tijdens de audities van Goede Tijden, Slechte Tijden. De soap wordt een groot succes en Antonie is als hartenbreker Peter Kelder al snel razend populair. Antonie en Isa worden verliefd en leiden een vrijgevochten leven, terwijl ze de ene rol na de andere spelen in televisieseries, speelfilms, toneelstukken en musicals.

De buitenwereld ziet een stralend stel voor de camera’s, maar privé gaat Antonie gebukt onder een zware neerslachtigheid. Terwijl hij steeds vaker depressief is, probeert Isa haar gezin bij elkaar te houden, tot Antonie op 6 oktober 2010 besluit zijn leven te beëindigen.

Toen ik je zag is niet alleen een boek over een leven met een echtgenoot die leed aan depressiviteit, maar ook een liefdevol portret van twee mensen die zielsveel van elkaar hebben gehouden.

 

Dit boek is al zo vaak besproken en bejubeld, dat ik er, recalcitrant als ik daarin misschien ben, nogal sceptisch tegenover stond. Waarom moet een verhaal als dit voor het grote publiek geëtaleerd worden? Mijn gevoel veranderde echter snel tijdens het lezen. Met de proloog, die leest als een thriller, wordt de lezer pats boem het verhaal ingezogen. Het boek leest gemakkelijk weg. Dat vind ik knap van de schrijfster, dat een zo beladen en zwaar onderwerp opgeschreven wordt als een verhaal dat gewoon lekker leest. De inkijkjes in de dagboeken en de stukjes rechtstreeks gericht aan Antonie geven nog een extra lading aan het boek.

Ik ga hier geen oordeel geven over het verhaal. Dat kan ook niet bij zo’n boek. Wat beschreven is, is de geschiedenis van Isa en Antonie, het is hun verhaal. Maar ik kan wel een oordeel geven over de manier waarop het is beschreven. Het boek riep  bij mij namelijkwel een aantal emoties op.

Ten eerste voelde ik boosheid. Onterechte boosheid, laat ik daar duidelijk over zijn. Boosheid op Antonie, hoe hij dit zijn vrouw en kinderen aan kon doen. Verschrikkelijk boos dat hij nooit hulp gezocht heeft, het zo lang zelf heeft willen uitzoeken. Maar ook boosheid op Isa en de rest van zijn omgeving, die nooit gemerkt heeft dat het zo slecht ging met Antonie. Ik zei al, onterechte boosheid, want ik weet dat het ontzettend moeilijk is om de tekenen van deze ziekte te herkennen, vooral als je er met je neus bovenop zit.

Maar ik voelde ook angst. Welke gevolgen heeft de ziekte van Antonie voor zijn kinderen? Ze waren nog jong, maar ongetwijfeld hebben ze hun portie er wel van meegekregen. Je vader verliezen op jonge leeftijd is sowieso een heftige gebeurtenis, maar als het dan ook nog op deze manier gebeurt… Welke problemen gaan ze daar in hun verdere leven nog van ondervinden? Het lijkt mij, dat Isa ook angst moet voelen om haar kinderen. In hoeverre hebben zij de aanleg tot depressie van hun vader geërfd? Ik zou geloof ik in een constante angst leven dat mijn kinderen dezelfde problemen tegen zouden gaan komen als hun vader.

Ik voelde ook verdriet tijdens het lezen. Af en toe moest er een traan weggepinkt worden. Hoe erg is het als iemand het zo donker ziet, nergens meer lichtpuntjes… En hoe erg is het voor zijn omgeving, daarmee om te gaan en te weten dat je niet kunt helpen.

Maar gelukkig voelde ik ook regelmatig een lach opkomen. Ze hebben het ook zo goed gehad met elkaar! Het is niet iedereen gegeven om zo’n relatie te hebben met een partner.

Er was ook een stukje verwondering. Heeft nu echt niemand eerder kunnen ingrijpen? Kan iemand zo’n ziekte echt zo lang verborgen houden voor de buitenwereld en er intussen zo aan kapot gaan? Ja, blijkbaar wel.

Ik werd ook erg nieuwsgierig. Wat als Antonie zijn studie afgemaakt had en gewoon advocaat was geworden, zonder het hectische leven dat hij nu leidde? Zonder de bekendheid, zonder de constante druk van het presteren. Zou het dan anders gegaan zijn? Of zou het dan net zo fout gegaan zijn? Natuurlijk zijn dat vragen waar je nooit een antwoord op krijgt. De plotselinge bekendheid drukte op Antonie, daar had hij het moeilijk mee. Zou zijn leven anders zijn verlopen als hij een regulier en anoniem leven had gehad? En wat als hij eerder hulp toegelaten had? Was er dan nog een mogelijkheid geweest dat hij weer van het leven had kunnen gaan genieten?

Met bewondering las ik hoe Isa het jaren volgehouden heeft.Het leven met de ziekte van haar man is zeker niet gemakkelijk geweest. Er is veel moed voor nodig geweest denk ik om door te gaan en er het beste van te maken voor de kinderen. Maar ook bewondering voor de manier waarop ze na Antonie’s dood het leven weer opgepakt heeft. Je zult er maar voorstaan, na zo’n gebeurtenis je kinderen opvangen en begeleiden terwijl je zelf kapot bent van verdriet. Mooi om te lezen hoe ze met z’n drieën verder zijn gegaan.  

Conclusie: een boek dat in staat is om zoveel emoties in de lezer op te roepen, moet wel een goed boek zijn!

Titel: Toen ik je zag | Auteur: Isa Hoes | Uitgever: Artemis & Co | ISBN: 9789026329180 | Blz.: 279

error: Content is protected !!