Sprakeloos – Herma de Beer

sprakeloosEmma is getrouwd met Albert en heeft drie (bijna) volwassen kinderen. Na de dood van haar broer krijgt Emma te kampen met huilbuien. Dit neemt zulke grote vormen aan, dat zij hulp zoekt en bij een therapeut terecht komt. Helaas is er na een jaar geen enkele verbetering opgetreden en Emma wordt doorverwezen naar een andere therapeut. En ineens is daar die diagnose… syndroom van Asperger.

Emma’s leven staat op zijn kop. Er vallen veel puzzelstukjes op zijn plaats, maar er komen ook levensgrote vragen naar boven. Was haar broer dan niet gewoon ‘lastig’, zoals altijd gezegd werd, maar had ook hij een vorm van autisme? Was het leven voor hem gemakkelijker geweest met de juiste inzichten en hulp? En hoe moet Emma nu zelf verder? Durft zij het aan om zich kwetsbaar op te stellen en haar omgeving te vertellen over haar diagnose en wat dat voor haar betekent?

“Haar verhaal is dat van het verdriet er nooit bij gehoord te hebben, van het gevoel altijd buiten te staan en te denken dat het jouw schuld is, alleen niet weten wat je niet goed doet. Het is oud verdriet, na al die jaren mag ze verdrietig zijn en hoeft ze zichzelf niet langer iets kwalijk te nemen, het is niet haar schuld. Ze mag boos zijn. Waarop? Op het lot, op de wereld om haar heen, gewoon boos omdat het niet fijn is om anders te zijn, om mensen niet te begrijpen, omdat ze het zo graag anders zou willen.”

Een feest van herkenning, dat betekende ‘Sprakeloos’ voor mij. Emma krijgt op volwassen leeftijd een diagnose waardoor heel veel zaken uit het verleden op zijn plaats vallen. Eigenlijk gebeurde bij mij een half jaar geleden precies hetzelfde. Omdat een van de kinderen een diagnose kreeg (weliswaar een andere dan Emma), groeide in mij ook de herkenning. Ineens zijn heel veel gedachten en gebeurtenissen uit het verleden te verklaren. Er is opluchting dat er nu een verklaring is voor je ‘anders zijn’. En tegelijk ontstaan er heel veel vragen. Waarom ben ik niet ‘normaal’? Of als normaal niet kan, waarom dan niet tenminste ‘gemiddeld’? En moet ik open zijn richting de buitenwereld, of houd ik het binnenshuis? Hoe zullen de reacties zijn van familie en vrienden?
Heel herkenbaar vond ik ook de gevoelens van angst en boosheid, net als het feit dat je de diagnose alleen nog maar kunt zien als ‘handicap’ en niet als je kracht. Ik hoop van harte dat Emma haar syndroom, met alles wat daarbij komt kijken, met de juiste hulp leert gebruiken als haar unieke kracht. Dan leer ik met haar mee.

De worsteling van Emma wordt mooi omschreven in het boek. De stijl van schrijven past wel bij het verhaal. De stijl is bijna ‘staccato’ te noemen, gevoelens worden uitgebreid, maar in korte zinnen beschreven. Door deze manier van schrijven lijkt het of de lezer een inkijkje krijgt in het hoofd van Emma, waar een en ander dus ook anders verloopt dan bij de meeste andere mensen.

“Ze onthield alleen dingen die ze begreep. Het leven was langs haar heen gegaan omdat ze het niet had begrepen, waarom dingen gebeurden, wat mensen bedoelden, wat van haar verwacht werd, ze had als een figurant op het toneel gestaan, in een stuk dat ze niet kende, niemand had haar tekst gegeven, ze had gemeend dat haar rol eruit bestond niet op te vallen en anderen niet hinderen.”

Het verhaal, gebaseerd op eigen ervaringen, was erg interessant om te lezen. Misschien heeft niet iedereen een beeld bij het woord ‘Asperger’, maar over autisme hebben de meeste mensen wel een mening of gedachte. Laten we hier nu een schrijver hebben die dit aan den lijve ondervindt. Een schrijver, die de lezer dus ook kan voorzien van waarheidsgetrouwe informatie over haar diagnose. Want een autist is niet per definitie een wereldvreemde, in zichzelf gekeerde, de hele dag wiebelende en niet pratende persoon. ‘Sprakeloos’ kan een goed hulpmiddel zijn om deze, helaas vaak voorkomende, vooroordelen te ontkrachten en begrip te kweken voor mensen met deze, of andere aan autisme verwante stoornissen.

Conclusie: voor mij een feest van herkenning, maar zeker voor iedereen interessant om een reëel beeld te krijgen over deze vorm van autisme.

Titel: Sprakeloos | Auteur: Herma de Beer | Uitgever: de Brouwerij | Brainbooks | ISBN: 9789078905783 | Blz.: 140

Benieuwd naar de schrijfster achter dit boek? Klik hier om mijn interview met Herma de Beer te lezen!

 

7 gedachten over “Sprakeloos – Herma de Beer

  • 17 juli 2014 om 07:32
    Permalink

    Mooie recensie Monique! Bijzonder als een schrijver zoveel herkenning weet op te roepen.

    Beantwoorden
  • 18 juli 2014 om 11:46
    Permalink

    Mooie recensie Monique en wat goed dat je je eigen ervaring in je recensie hebt verwerkt, zo komt het verhaal nog beter bij mijn binnen.

    Beantwoorden
    • 18 juli 2014 om 12:04
      Permalink

      Dank je Sandra, best spannend om zo’n recensie online te zetten!

      Beantwoorden
  • 20 juli 2014 om 12:20
    Permalink

    Sprakeloos zou ik graag willen lezen, klinkt als een geweldig boek en je hebt gelijk hoor, Asperger is wel een vorm van autisme maar je kan er mee leren leven en omgaan, al vergt dat heel veel van iemand.

    Beantwoorden
    • 2 augustus 2014 om 20:39
      Permalink

      Klopt Charlotte! Wij hebben overigens niet te maken met Asperger, maar ik herkende wel veel in het feit dat er op volwassen leeftijd ineens heel veel duidelijk wordt.
      Houd mijn blog of pagina maar in de gaten, dan krijg je nog een kans om het boek te winnen! 😉

      Beantwoorden
  • 1 februari 2015 om 20:29
    Permalink

    Mooie recensie en ik ben heel blij dat ik dit mooie boek mocht winnen met jou winactie 😉
    Dank je wel 😉

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!