Ontaard – Paula Daly

Ontaard

Lisa’s wereld stort in als Lucinda, de 13-jarige dochter van haar beste vriendin Kate, vermist raakt. Zij was immers vergeten dat het meisje zou komen logeren. Hoewel Kate volhoudt dat dit niet haar schuld is, weet Lisa beter. Als Lucinda maar niet gevonden wordt dreigt Lisa’s familie onder de druk te bezwijken. Haar kinderen komen op school in de problemen, en ze ontdekt haar man Joe liegt over waar hij is. Om haar gezin te redden, ziet Lisa maar één uitweg: zelf Lucinda vinden. Maar die zoektocht brengt geheimen aan het licht die elk gezin zouden vernietigen…

De cover en titel van het boek trekken me sterk aan. De subtitel (“Hoe ver ga je om je gezin te redden?) werkt daaraan mee. Ik zie op de cover een beeld van een wanhopige moeder. Daar wilde ik meer van weten.

Hoofdpersoon Lisa is getrouwd met taxichauffeur Joe en samen hebben zij drie kinderen. Naast echtgenote en moeder werkt Lisa fulltime in een dierenasiel. Al met al een druk bestaan.
Lisa is bevriend met Kate en hun dochters Sally en Lucinda zijn ook bevriend. Lisa kijkt soms met afgunst naar het perfecte leventje van het gezin van Kate. Zij hoeft niet te werken, is een perfecte moeder voor haar beide kinderen en heeft ook altijd tijd om van alles te organiseren op school. Lisa voelt zich tekort schieten als moeder als zij naar dit plaatje kijkt.

“Ik ben jaloers op Kate’s leven. Zo, het hoge woord is eruit.”

Dit gevoel wordt alleen maar versterkt als de dochter van Kate, Lucinda, vermist blijkt te zijn. Zij zou eigenlijk bij Lisa zijn, maar die is haar door de drukte compleet vergeten. Groot is dan ook haar schuldgevoel als Lucinda echt weg blijkt te zijn. De politie, in de persoon van rechercheur Joanne, doet wat zij kan, maar vindt ook weinig aanknopingspunten.
De vermissing van Lucinda is niet het eerste geval. Een ander meisje is na een vermissing van een paar uur levend terug gevonden. Waarom wordt Lucinda dan niet gevonden? Is de politie te laat en leeft zij al niet meer? En wat is de verklaring voor het vreemde gedrag van de vader van Lucinda? Of moet de dader in een heel andere hoek gezocht worden?

“Er is niets zo erg als een vermist kind. Helemaal niets.”

Het boek greep me meteen vanaf de eerste bladzijde door de duidelijke humor en zelfspot die Lisa ten toon spreidt. Het eerste hoofdstuk, een ontbijttafereel in een huishouden met drie opgroeiende kinderen, werd zo realistisch en humoristisch verteld, dat ik alleen maar door wilde lezen. Wat een herkenning in die ochtendlijke chaos! Verder in het boek wordt het verhaal ernstiger, maar toch blijft de humor af en toe om het hoekje kijken.
Herkenning was er ook in de persoon van Lisa. Welke moeder herkent het “spagaat-gevoel” niet? Als je werkt, voel je je schuldig omdat je er niet voor je kinderen bent. En als je thuis bent, zitten je collega’s met jouw werk opgescheept… Wie kijkt er niet af en toe met afgunst naar een ander gezin waar het allemaal op rolletjes lijkt te lopen en waar de moeder zelfs kans ziet om er tiptop uit te zien…
Lisa, de vrouw die zich altijd en overal te kort voelt schieten en zich daar ontzettend schuldig over voelt. Ik denk dat veel vrouwelijke lezers zich gemakkelijk met haar kunnen identificeren.
Maar het boek was niet alleen door die herkenning leuk om te lezen. De stijl van schrijven is gewoon prettig, recht-toe-recht-aan, lekker om te lezen. Daarbij komt een lekkere portie spanning. Dat begint al aan het begin van het boek en die spanning blijft eigenlijk het hele boek door hangen. De plot is goed en er zitten nog een paar mooie wendingen in het verhaal. Sommige gebeurtenissen zijn wel heel toevallig, maar ach, dat mag af en toe.
Het boek is opgebouwd uit korte hoofdstukken. Het perspectief ligt bij de ik-persoon, Lisa. Deze hoofdstukken worden afgewisseld door stukken waar het perspectief bij rechercheur Joanne ligt. De lezer ontdekt op deze manier waar Lisa mee bezig is, maar tegelijkertijd ook wat de politie doet en ontdekt. Het verhaal wordt af en toe onderbroken door een stukje tekst, bezien uit een onbekende man, die op zoek blijkt te zijn naar jonge meisjes. Wie is deze man? En weet hij waar Lucinda is?

“Wat nu als de volgende het wel leuk vindt? Wat nu als die juist op zo’n kans heeft zitten wachten? Op iemand zoals hij. Dat zou best kunnen. Het was mogelijk.”

 De lezer krijgt een goed beeld van de personages. Lisa en haar gezin worden mooi omschreven, ik kreeg een beeld van een ietwat chaotisch, maar liefdevol en gezellig huishouden. Maar ook Joanne krijgt diepte door de beschrijvingen van haar thuissituatie en achtergrond.
Knap om als debuut zo’n compleet werk neer te zetten. Zowel de personages als het verhaal zijn indrukwekkend compleet. Van deze schrijfster wil ik zeker meer gaan zien!

Conclusie: een spannend en goed geschreven verhaal, gekenmerkt door een flinke dosis humor in combinatie met een vreselijke gebeurtenis.

Titel: Ontaard | Auteur: Paula Daly | Vertaling: Anna Livestro | Uitgever: de Fontein | ISBN: 9789032514037 | Blz.: 316

Eén gedachte over “Ontaard – Paula Daly

  • 6 mei 2014 om 19:14
    Permalink

    Mooie recensie en hij gaat inderdaad op mijn nog te lezen boeken!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!