Nog vijf dagen – Julie Lawson

Nog vijf dagenMara is begin veertig, succesvol advocaat, getrouwd met Tom en adoptiemoeder van de vijfjarige Lakshmi. Alle ingrediënten voor een gelukkig leven zou je denken. En dat is ook zo, totdat zich een ziekte openbaart die Mara’s complete leven in laat storten. Chorea van Huntington, degeneratief en ongeneeslijk. Mara, control freak tot in haar vingertoppen, ziet die controle meer en meer door haar vingers glippen.

Scott, getrouwd met de zwangere Laurie en pleegvader van Curtis, ziet ook zijn geluk door zijn vingers glippen. De biologische moeder van Curtis komt vrij uit de gevangenis en wil haar zoon weer bij zich hebben. Nog een paar dagen en dan moet Scott zijn pleegzoon uit handen geven…

Op de blog van Jenny’s Bookcase kwam ik ‘Nog vijf dagen’ tegen. De titel boeide mij meteen al, zonder dat ik wist waar het over ging. Toen ik las dat er maar liefst twee thema’s aan bod komen die mij na aan het hart liggen, moest en zou ik dit boek lezen.
Jaren geleden, als beginnend beroepsbeoefenaar in een verpleeghuis, kwam ik een nog vrij jonge bewoonster tegen die leed aan de ziekte of Chorea van Huntington. Een onbekende, maar verschrikkelijke aandoening, het meest bekend door de onwillekeurige bewegingen die gemaakt worden met alle ledematen. En dat zijn geen schokjes ofzo, armen en benen zwiepen echt alle kanten op. En of dat niet genoeg is, wordt ook de cognitie aangetast. Ik kwam deze mevrouw dan ook tegen op de gesloten afdeling. Het was, in al mijn jaren in het verpleeghuis, de enige kennismaking met deze ziekte. Maar wat heeft deze mevrouw, of misschien deze aandoening, indruk gemaakt.
Natuurlijk is ook adoptie/pleegzorg een thema dat mij na aan het hart ligt. Dat kan ook niet anders als je er zelf mee te maken hebt. Genoeg redenen voor mij dus erg nieuwsgierig te worden naar dit boek.

Julie Lawson is advocaat en stiefmoeder. Zij zal bij het schrijven van dit debuut dus ongetwijfeld hebben kunnen putten uit eigen ervaringen wat betreft het werk van Mara en het hele gebeuren rond adoptie/pleegzorg. Zij schrijft dit op in een bijzonder toegankelijke, gemakkelijke stijl. Niet dat het simpel overkomt, absoluut niet zelfs, maar ondanks de medische inslag zal het een breed publiek aanspreken.

‘Nog vijf dagen’ is opgebouwd uit vijf delen. Niet geheel verrassend bestaat elk deel uit één dag uit het leven van Mara en Scott. De titel is hierbij dus ook meteen verklaard. Deze delen bestaan dan weer uit hoofdstukken, uit perspectief van zowel Mara als Scott, alles geschreven vanuit de derde persoon.  Boven elk hoofdstuk staat de naam van Mara of Scott, dus het is duidelijk over wie betreffend stuk gaat.
Mara en Scott ‘kennen’ elkaar van een internetforum. Tekstberichten van dit forum zijn her en der opgenomen in het boek.

Mara ziet het leven dat zij voor ogen had, stukje voor stukje afbrokkelen. Hoewel ze de controle over haar lichaam verliest, besluit ze de regie over haar leven wel in eigen hand te houden. Nog vijf dagen…

“Nog vijf dagen, vanaf deze ochtend. Zo weinig tijd. Maar ze was al vier jaar bezig om zich voor te bereiden, vanaf die vroege ochtend dat ze naast haar man in bed lag, een deadline had vastgesteld en zichzelf had beloofd geen enkel excuus te zoeken om deze te laten passeren.”

Scott houdt zielsveel van zijn pleegzoon Curtis. De biologische moeder eist hem echter op, Scott zal afscheid moeten nemen en hopen dat het goed gaat met moeder en zoon. Nog vijf dagen…

“Je zag onmiddellijk dat MotorCity (= Scott) van zijn Keine Man hield als een zoon, en hoewel hij vaak zei dat het het beste was voor zijn tijdelijke beschermeling om met zijn moeder te worden herenigd, zag iedereen dat hij eraan onderdoor ging dat hij nog maar vijf dagen met de jongen had.”

Beide verhaallijnen gaan over afscheid nemen, bewust genieten van het gezin, omdat de tijd nog maar zo kort is. Het verhaal van Scott is zeker interessant en boeiend, maar het verhaal van Mara raakte mij elke keer diep. Een verhaal krijgt mij wel vaker aan het huilen, meestal op het einde. Dit verhaal bracht echter keer op keer de tranen in mijn ogen. Julie Lawson heeft van Mara een levend persoon gemaakt. Haar verhaal is toegankelijk, emotioneel en toch nuchter, aangrijpend en dwingt respect af. Maar bovenal is de auteur erin geslaagd om Mara heel erg dichtbij te brengen…

“MotorCity zou maandag een vriend nodig hebben.
Mara zou zondag dood zijn.”

Conclusie:  een zeer aangrijpend verhaal, dat hopelijk meer bekendheid schept rond een verschrikkelijke ziekte, Chorea van Huntington.

Titel: Nog vijf dagen | Auteur: Julie Lawson-Timmer | Vertaling: Willemien Werkman | Uitgever: De Fontein | ISBN: 9789032514754 | Blz.: 350

2 gedachten over “Nog vijf dagen – Julie Lawson

  • 4 februari 2016 om 07:20
    Permalink

    Wat een mooie roman is dit ! Heb het met ontroering gelezen en sluit me aan bij je recensie !

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!