Knekelhuis – Dinie Bell

KnekelhuisLynn koopt van de erfenis van haar oma een nieuw huis. Lekker afgelegen, zodat ze rust om zich heen heeft om te kunnen schrijven. Dat de vorige bewoners gruwelijk vermoord zijn en haar huis sindsdien bekend staat als ‘spookhuis’, deert haar niet. Ze gelooft immers niet in geesten.
Maar al snel gebeuren er toch wel vreemde dingen in en rondom het huis. Gelukkig is daar dan ook Mark, de oogverblindend knappe buurman, die graag een handje komt helpen. Hij geldt echter als  verdachte in de onopgeloste moordzaak van de oude bewoners…

Dinie Bell heeft al een aantal boeken op haar naam staan. Haar debuut was een roman en daarna volgden twee psychologische thrillers. Ik had mijn oog wel eens laten vallen op één van die boeken, maar nog nooit daadwerkelijk gelezen. Hoog tijd dus voor een kennismaking met deze auteur, nu haar nieuwste thriller van de persen rolt.

‘Knekelhuis’, de titel roept meteen bepaalde associaties op. Luguber, spannend… Ook de cover heeft die duistere uitstraling.
Het begint meteen goed met de proloog. De lezer valt middenin de moord op twee mensen. Gedetailleerd beschreven, niet voor watjes. De toon is gezet. Dacht ik…

“Bloed droop als rode verf van het mes, over de handschoen die de vingers van mijn rechterhand bedekte, maar ik sloeg er geen acht op. Gefascineerd keek ik toe hoe het warme vocht met misselijkmakende golven uit haar hals gestuwd werd. Het stroomde naar beneden, golfde over het bovenstuk van haar jurk en druppelde via haar nek op de smetteloos witte tegels, waar het een plas vormde die zich gestaag uitbreidde.”

Eigenlijk zakt het verhaal na de proloog qua spanning helemaal in. Lynn vertelt haar verhaal in de eerste persoon. Het gaat ook razendsnel allemaal. Flinke tijdstappen worden er gemaakt tussen de hoofdstukken. Maar ook het verhaal zelf dendert meteen flink door. Lynn ontmoet haar buren, de tweeling Mark en Martine en wordt op slag razend verliefd op Mark. Voor mij ging dit allemaal een beetje te snel. Het neigt naar mijn idee naar een chicklit of bouquetreeksboekje in plaats van naar een thriller. Ook de woordkeuze draagt daar zeker aan bij. Zie onderstaand citaat om dit te onderstrepen.

‘Tot dan,’ zei ik, terwijl hij in de auto stapte en me een glimlach schonk die me waanzinnig maakte van verlangen. “

Toch zit er door het hele verhaal echt wel een dosis spanning. Er gebeuren vreemde dingen en dat maakt je nieuwsgierig naar wat er nu aan de hand is. Bij de ontknoping loopt de spanning op, maar helaas komt die lugubere spanning uit de proloog nergens meer helemaal terug. De auteur probeert het duidelijk wel, maar voor mij was dit niet overtuigend genoeg.

Dinie Bell heeft zeker een fijne stijl van schrijven. ‘Knekelhuis’ is een redelijk dun boek en ik las het binnen een paar uurtjes uit. Als je eenmaal begint, wil je ook weten hoe het afloopt.

Zoals gezegd is Lynn de ik-persoon, maar tussendoor zijn er telkens stukjes opgenomen met de moordenaar als ik-persoon. Deze stukken zijn cursief gedrukt, dus er is geen sprake van verwarring tussen deze personen.

De plot is origineel, hoewel niet geheel verrassend. Ik had aardig door welke richting het op zou gaan, maar was wel benieuwd naar de details. Helaas zit er een fout in die details, waardoor het verhaal niet meer klopt. Wendingen genoeg in het verhaal, maar hierdoor werd de uiteindelijke ontknoping voor mij wat vergezocht. Het lijkt alsof de auteur zelf verstrikt is geraakt in al die plotwendingen, waardoor die (toch cruciale) fout erin is geslopen.

Conclusie: een lekker leesbaar, maar geen overtuigend verhaal om op een regenachtige middag mee weg te kruipen op de bank.

Titel: Knekelhuis | Auteur: Dinie Bell | Uitgever: Palmslag | ISBN: 9789491773396 | Blz.: 182

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!