Kaddisj voor een kut – Dimitri Verhulst

Kaddisj voor een kutEen titel die mij niet aanspoorde het boek van de plank te pakken. Maar ook een titel die intrigeert. Na het lezen van verschillende reacties werd ik zo nieuwsgierig naar dit boek, dat ik het toch ben gaan lezen.

“Jullie waren verweesden en weggesmetenen, jullie hadden jezelf te wiegen.”

‘Kaddisj voor een kut’  is opgedeeld in twee delen. Het eerste deel bestaat uit een monoloog van de hoofdpersoon. Hij lijkt van een afstandje zijn leven te beschouwen. Gedumpt door zijn moeder, jarenlang instellingskind en zich daaraan redelijk succesvol ontworsteld. Het leven valt hem zwaar, maar hij heeft werk en kan zich bedruipen. Moment van bezinning is gekomen wanneer Gianna, zijn vriendinnetje in de instelling, zelfmoord pleegt. De hoofdpersoon is aanwezig tijdens de herdenkingsdienst en herleeft flarden uit het verleden.

Het tweede deel gaat over een jong gezin, vader, moeder en twee kinderen van acht jaar en drie maanden. Beide ouders hebben een instellingsverleden. Nu zijn ze zelf ouders en moeten ze iets doen wat ze nooit hebben geleerd, iets geven wat ze zelf nooit hebben ervaren… ouderliefde. Ze weten dat ze falen, ze weten dat ze hun kinderen niet kunnen geven wat ze verdienen. Maar alles liever dan hun kinderen in een instelling terecht laten komen! Ze schuwen het grootste drama niet om hun kinderen een instellingsleven te besparen.

Als adoptiemoeder heb je meestal te maken met kinderen met een kindertehuisverleden. Vandaar dat dit boek me meteen aansprak, hoewel de situaties absoluut niet vergelijkbaar zijn. En toch blijf je onder het lezen denken: ‘Wat als mijn kind in dat tehuis was gebleven…’.

“Het is niet zo dat er te veel mensen op de aarde zijn. Het probleem is dat er zoveel ongewensten zijn.”

De titel past perfect bij het verhaal. Een kaddisj is een van de belangrijkste Joodse gebeden, vaak gekoppeld aan een overlijden. Kut staat in dit geval voor instellingskinderen, niet gezien en ontkend door de buitenwereld. Voor deze buitenstaanders zijn de kinderen als oud vuil, als luizen in de pels, als afval dat je niet voor je deur wilt hebben. Schrijnender kun je het niet bedenken…

Deel 1 is heftig, rauw, grof en hartverscheurend. Tot in de details wordt het instellingsleven beschreven. En daar word je niet vrolijk van… Dit deel van het boek raakte me, boeide me, rakelde emoties op.
De zinnen zijn lang, de woorden niet altijd gemakkelijk, met een subtiel cynisme doorweven.

“Kenden jullie een belachelijker woord dan ‘mama’? … Jullie konden de sloren alleen maar voor hun mallotige ouderschap laten afbetalen door niet meteen als dolle kefhondjes jullie kamer uit te stormen, de trap af te rennen op gevaar van eigen leven, om vervolgens te vallen in hun onkundige armen, alwaar jullie appetijt naar moederliefde onmiddellijk weer werd verstikt in de geur van hun oksels.”

Deel 2 heeft daarentegen een heel andere stijl van schrijven. Hetgeen beschreven wordt is afschuwelijk. Ik heb meerdere keren op het punt gestaan om het boek weg te leggen en het dan maar niet uit te lezen.
De stijl van dit deel vond ik persoonlijk afbreuk doen aan deel 1. Het lijkt te simpel, misschien zelfs simplistisch geschreven. Alsof een heel andere schrijver de pen vast gehouden heeft.
Ik snapte het doel van dit deel ook niet zo goed. Of is het de tegenstelling die naar voren komt, het ‘geslaagde’ instellingskind versus de slachtoffers van het systeem?

Deel 1 verdient wat mij betreft de volle 5 sterren. Voor deel 2 kom ik echter niet verder dan 2 sterren. Gemiddeld zijn dat dus 3,5 sterren. Omdat ik deel 1 toch wel erg knap geschreven vind, kom ik in mijn eindoordeel op 4 sterren.

Conclusie: rauw, heftig en afschuwelijk.

Titel: Kaddisj voor een kut | Auteur: Dimitri Verhulst | Uitgever: Atlas Contact | ISBN:9789025443788 | Blz.: 158

4 gedachten over “Kaddisj voor een kut – Dimitri Verhulst

  • 18 december 2014 om 10:02
    Permalink

    Mooie recensie Monique!
    Bij mij was het precies zo, ik vond het eerste deel veel beter dan het tweede deel terwijl de meeste mensen het tweede deel veel makkelijker en “mooier” vonden, het eerste deel bevat zoveel ruw en grof taalgebruik dat men eerder dat deel niet uitlas dan het tweede deel.

    Beantwoorden
    • 18 december 2014 om 11:30
      Permalink

      Dank je Sandra! Ondanks het ruwe was deel 1 wel prachtig!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!