Mijn haat krijgen jullie niet – Antoine Leiris

 

Mijn haat krijgen jullie niet

“Het verhaal van een vader en een zoon die alleen verdergaan, zonder hulp van de ster waaraan ze trouw hebben gezworen.”

November 2015. Een enorme schok gaat door de wereld. Terroristen zaaien dood en verderf in Parijs, onder andere in een theater waar onschuldige mensen genieten van een avond uit. Een avond, die mooi had moeten zijn, maar die zo abrupt en afschuwelijk eindigt.
Ook Hélène, echtgenote van Antoine en moeder van dreumes Melvil, is die avond in het theater. Zij overleeft de aanslag niet. Daags na de ramp, schrijft haar man een brief, die onbedoeld de hele wereld over gaat.

Ook ik las op Facebook deze brief. Een schrijfsel, recht uit het hart van een man die diep geraakt is door het verlies van zijn vrouw, van de moeder van zijn kind. Reden genoeg om boos te zijn, om een diepe haat te voelen richting de mensen die hem dit aandeden. Diepe indruk maakte de brief van Antoine op mij, juist doordat er van haat geen sprake is.
Toen ik via de ‘Club van echte lezers’ van Atlas Contact de mogelijkheid kreeg het boek van de schrijver van de brief te lezen, twijfelde ik geen moment. Toeval wilde dat ik op het moment dat het manuscript op de mat viel, net mijn vorige boek dicht klapte. Ik kon dus meteen beginnen in ‘Mijn haat krijgen jullie niet’. Anderhalf uur later was het boek uit en was ik stil…

Antoine Leiris heeft zijn dagboekfragmenten van de dagen na de aanslag gebundeld in dit boek. Het verhaal begint op de avond dat Hélène naar het theater is met een vriend, terwijl Antoine thuis is bij hun zoontje van anderhalf jaar. Hij geniet van een rustige avond totdat er verschillende SMS-jes binnenkomen met de vraag of alles goed is. Wanneer Antoine vervolgens de tv aanzet, komt het verschrikkelijke nieuws over de aanslagen, waaronder die in het theater, zijn huiskamer binnen. Een bange nacht volgt, waarin er geen informatie is over Hélène.
Ontroerend verwoordt Antoine zijn wanhoop tijdens zijn zoektocht naar informatie. Van ziekenhuis naar ziekenhuis, in de hoop op nieuws over zijn vrouw. Schrijnend vond ik de tegenstelling tussen de zoektocht aan de ene kant en de banaliteit aan de andere kant. Het is tijd om zijn zoon de fles te geven, dus Antoine moet het zoeken staken. Wanhoop, verdriet en onmacht aan de ene kant. Terwijl vanaf dat allereerste moment ook het gewone leven doorgaat.

‘Ik heb haar overal gezocht.’
‘…’
‘Zijn er daar nog mensen?’
‘Meneer, u moet u op het ergste voorbereiden.’ “

Eigenlijk gaat deze tegenstelling als een rode draad door het boek heen. Antoine moet het verlies van zijn vrouw een plekje zien te geven, dealen met alle gevolgen die een stel terroristen veroorzaakt heeft. Tegelijkertijd zorgt Melvil ervoor, dat hij door gaat. Als vader zorgt hij voor zijn kind, speelt hij met hem en legt hem op tijd op bed. Alsof het leven nog normaal is.
Antoine verwoordt dit in ‘Mijn haat krijgen jullie niet’ op hartverscheurende wijze. Zijn eigen verdriet is groot, maar daar komt het verdriet dat zijn zoon opgroeit zonder moeder nog bij. De tranen zaten mij hoog bij het lezen hoe Antoine zijn dreumes vertelt dat mama niet meer terugkomt. Diep respect voor de wijze waarop hij met zijn kind en deze situatie omgaat. Hoe mama het meest gemist wordt bij alledaagse zaken als het knippen van de nagels van zo’n uk.

“We zullen nooit terug kunnen naar ons vroegere leven. Maar we zullen ook geen leven opbouwen dat tegen hen is gericht. We zullen verder gaan met ons eigen leven.”

Antoine’s brief ging de hele wereld over. Vanuit het hart geschreven op een moment dat hij niet dieper weg kon zakken in zijn verdriet. Zijn belofte om de daders van de aanslag zijn haat te misgunnen, bracht hem wereldwijd respect. Een voorbeeld voor zijn kind is hij, maar door zijn brief ook een voorbeeld voor de rest van de wereld.

‘Mijn haat krijgen jullie niet’ heeft op mij onuitwisbare indruk gemaakt. Ik hoop, dat Antoine met zijn boek wereldwijd veel mensen bereikt, die zijn boodschap onderschrijven. Niet de haat, maar de liefde overwint!

Conclusie:  de dagboekfragmenten van een man die zijn vrouw verliest bij een aanslag, hebben een zeer grote indruk gemaakt. Een boek dat iedereen zou moeten lezen!

Titel: Mijn haat krijgen jullie niet | Auteur: Antoine Leiris | Vertaling: Martine Woudt | Uitgever: Atlas Contact | ISBN: 9789045032832 | Blz.: 112 

2 gedachten over “Mijn haat krijgen jullie niet – Antoine Leiris

  • 8 mei 2016 om 16:42
    Permalink

    Ik was helemaal niet op de hoogte van dit boek. Maar het is een boek dat ik absoluut wil lezen. Dank je wel voor deze post.

    Beantwoorden
    • 8 mei 2016 om 16:53
      Permalink

      Graag gedaan! Ik las het manuscript, ik weet uit mijn hoofd niet wanneer het boek uitkomt.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!