Gegrepen – Femke Ekelhof

GegrepenEen meisje van twaalf jaar wordt verkracht. Haar omgeving heeft geen idee wat er allemaal in haar omgaat, want het lukt haar niet om erover te praten. School, ouders, hulpverleners: ze doen oprecht wat hen het beste lijkt, maar slaan de plank helaas mis. Het meisje doet wat zij denkt dat nodig is om zich eindelijk weer veilig te voelen: misschien kan ze dan ontsnappen aan de dader en aan haar levendige herbelevingen. Ze belandt echter in een nog veel gevaarlijkere situatie…

Toen Femke mij benaderde met de vraag of ik haar boek wilde recenseren, ben ik eerst eens gaan googelen. Ik kwam een mooie, maar heftige cover tegen op internet en las de flaptekst. Het verhaal intrigeerde mij en ik bedank Femke dan ook hartelijk dat ik haar boek mocht lezen.

Ik heb lang naar de cover zitten kijken. Eigenlijk vertelt het beeld al het hele verhaal. Ik vind hem prachtig op een heftige manier.

Het boek is autobiografisch en gaat dus over Femke zelf. Femke is een meisje dat zich anders voelt dan de andere kinderen. Zij is graag alleen, zoekt vaak de stilte van haar kamer op en zoekt weinig contacten buiten de deur. Ze groeit op in een liefdevol gezin met haar ouders en twee jongere broertjes. De sfeer in het gezin is warm en hartelijk, er wordt alleen weinig over gevoelens gesproken. Op haar twaalfde wordt Femke aangerand door een vreemde man. Dit grijpt erg in op haar leven. Een aantal maanden later voltrekt zich het volgende drama. Femke wordt in het zicht van haar huis verkracht. De man dreigt haar familie iets aan te doen als ze haar mond open doet, hij weet immers waar zij woont.

“Ik doe mijn ogen dicht en voel het: het kind in mij leeft niet meer…”

Om haar ouders verdriet te besparen houdt Femke inderdaad haar mond. De gevolgen zijn echter groot. Zij verandert in een angstig, somber meisje dat het leven niet meer ziet zitten.

“Mam, ik vind het zo oneerlijk. Zij wilde nog zo graag leven, en ik had graag in haar plaats, voor haar, dood willen gaan.”

Uiteindelijk grijpt haar mentor in en licht haar ouders in. Femke wordt opgenomen in een psychiatrische kliniek om haar trauma’s te verwerken. Maar is de behandeling zinvol? Hoe houdt zij zich staande in de jaren die volgen? Welke invloed heeft haar verleden op de relaties die zij aangaat? En kan zij zich ooit ontworstelen aan datgene wat haar overkwam?

“Ik lig in bad en kijk naar de zeepbellen, die zich op het water en op mijn lichaam hebben geïnstalleerd. Ze glimmen in alle kleuren van de regenboog. Ze zien er zo lieflijk en vrolijk uit. Maar schijn bedriegt. Ook al stralen ze nog zo mooi, zonder aankondiging knappen ze stuk. Ze spatten uiteen bij de geringste beweging. Zo kwetsbaar zijn ze. Net zo kwetsbaar als ik.” 

Het verhaal dat hier opgetekend is, is zeer persoonlijk. Allereerst wil ik zeggen dat ik ontzettend veel respect voor Femke heb, omdat zij haar verhaal zo open en eerlijk durft te vertellen. Ten tweede is het niet aan mij om een “beoordeling” te geven van dit verhaal. Hoe zou ik dat kunnen? Ik beperk mij in deze recensie dus tot de technische aspecten van het boek en tot de gevoelens die het verhaal bij mij opriepen.

Op de achterflap staat vermeld dat dit boek leest als een thriller. Dat is deels waar, maar soms leest het juist meer als een verslag. In deze stukken vertelt Femke de feiten op een nuchtere manier, om vervolgens te vervallen in woorden en zinnen die regelrecht bij de lezer binnenkomen. In het hele boek is echter wel de spanning voelbaar over de afloop. Lukt het Femke om zich te ontworstelen aan haar verleden?

Met verbazing las ik over de hulpverlening. Hoe kan deze zo ontzettend falen? Verbieden over de gebeurtenissen te praten, verbieden om aangifte te doen, een 12jarig meisje alleen de klas in sturen om haar klasgenoten te vertellen over de aanranding… het schokte en bevreemde mij. Ik mag toch hopen dat deze hulpverlening nu, twintig jaar na dato, op een heel andere manier vorm gegeven wordt…
Wat mij in het bijzonder trof, was het feit dat “thuis” niet meer veilig voelde voor Femke. Ieder kind heeft recht op een veilig thuis. De verkrachter pakte ook deze basis van Femke af.
Ik voelde af en toe ook onbegrip richting Femke. Waarom je mond houden en je ouders tot het uiterste willen beschermen? Waarom in een relatie blijven die duidelijk niet goed voor je is? Daaruit blijkt maar weer wat angst met je kan doen. Alleen mensen die dezelfde ervaringen hebben, kunnen dat echt snappen denk ik.
Het einde van het boek liet mij niet bevredigd achter. Ik hoop dan ook dat we niet al te lang hoeven te wachten op Femke’s volgende boek…

Conclusie: een aangrijpend, autobiografisch verhaal dat de lezer niet onberoerd laat. Hopelijk kan het lotgenoten steun en (h)erkenning bieden.

Titel: Gegrepen | Auteur: Femke Ekelhof | Uitgever: van Brug | ISBN: 9789065236227 | Blz.: 160

2 gedachten over “Gegrepen – Femke Ekelhof

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!