Even leek alles normaal – Mila van Oosten

Even leek alles normaalMila lijkt een geslaagde jonge vrouw, inclusief leuke baan en een nieuwe vriend. Maar eigenlijk is niets wat het lijkt. Mila kampt haar hele leven al met depressieve gevoelens. Ook nu ze verliefd is en gelukkig zou moeten zijn met haar nieuwe liefde, staat te veel in de weg om echt te kunnen genieten. Het omgaan met zichzelf kost haar zoveel negatieve energie, dat er niets overblijft om te kunnen geven.

Non-fictie over de depressiviteit van een jonge vrouw… noem het ramptoerisme o.i.d., maar het onderwerp had meteen mijn belangstelling. Bij dit genre geef ik geen beoordeling over het verhaal op zich. Hoe zou ik daar over kunnen oordelen? Een beoordeling wordt louter gegeven aan het technische deel van het boek. Dus hoe is het taalgebruik, de opbouw, etc.

De titel maakte mij nieuwsgierig naar de inhoud van het boek. Het wordt al snel duidelijk wat de link is met het verhaal. Er zijn periodes in het leven van Mila dat ze bijna gelukkig is, dat de depressiviteit op een afstand blijft. De tijd met haar nieuwe vriend is zo’n periode. Maar helaas duurt het nooit lang, de depressie eist zijn tol.

Het boek is opgedeeld in verschillende tijdsperioden, met elk een titel die slaat op de fase waarin Mila zich op dat moment bevindt. Zo start het verhaal in 2010-2011 met als titel ‘Opkrabbelen’. Mila kruipt langzaam uit een diep gat nadat haar vriend haar heeft verlaten. Er komt weer ruimte voor leuke dingen en misschien zelfs voor een nieuwe man in haar leven. Vervolgens gaat zij in haar verhaal terug en worden zo steeds wisselende periodes beschreven.
Op deze manier ontstaat er een compleet beeld van het meisje Mila, als kind en als jonge vrouw. Al heel jong kampte zij met depressieve gedachten. Een oorzaak is niet aan te wijzen, het ‘zit er gewoon in’.  Dat was voor mij even een eyeopener. Dat een kind dus ook zonder trauma of andere aanwijsbare oorzaak zo’n last kan hebben van negatieve gedachten en gevoelens.

“Ik weet hoe het voelt wanneer alles zwart is, om nergens van te kunnen genieten, om alleen maar stoeptegels te zien, om jezelf intens te haten, geen enkele hoop meer te hebben, geen andere oplossing te zien dan dood te willen.”

Mila schrijft haar verhaal in de ik-persoon. Ze gebruikt hierbij regelmatig een vorm van humor of zelfspot. Voor mij paste dit niet bij de strekking van het verhaal. Het maakte dat het verhaal minder persoonlijk werd, afstandelijker. Alsof Mila haar diepste gedachten en gevoelens toch nog verborgen houdt voor de lezer. Dat vind ik jammer, want haar verhaal raakte mij daardoor weinig. Hierbij wil ik opmerken dat ik niets af wil doen aan Mila’s geschiedenis. Depressiviteit is zeer heftig en ingrijpend. Diep respect voor het lef om haar verhaal op te schrijven om daarmee anderen misschien te kunnen helpen. Ik praat hier alleen over de manier waarop dat gebeurd is.

Wat mij wel trof was elke keer weer dat gebrek aan zelfwaardering. Er staan zeker zeer rake en aangrijpende strofes in het boek. In- en intriest.

“Ik geloof heilig dat ik een lege huls ben die niets te bieden heeft aan de wereld. En dat gevoel duurt nu al zo veel jaar dat ik het niet meer volhou.”

Conclusie: aangrijpend verhaal, dat echter door de luchtigheid wat afstandelijk overkomt.

Titel: Even leek alles normaal | Auteur: Mila van Oosten | Uitgever: de Boekerij | ISBN: 9789022572528 | Blz.: 224

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!