Een week in Parijs – Rachel Hore

Een week in ParijsFay Knox groeit op in het Engeland van na de oorlog. Haar vader kent ze niet, hij is omgekomen bij een bombardement. In 1956 gaat Faye met school een paar dagen naar Parijs, een stad waar zij nog nooit is geweest. Maar waarom voelt het dan wel zo bekend?
In 1961 vertrekt Faye opnieuw naar Parijs, dit keer vastbesloten om antwoorden te krijgen op haar vragen. Van haar moeder krijgt ze geen informatie, dus gaat ze zelf op zoek…

“Hoe meer ze probeerde haar onbehagen te benoemen, hoe sterker het werd. Hij betekende iets voor haar, deze plek – maar hoe was dat mogelijk? Ze was hier nooit eerder geweest. Dit schoolreisje was har eerste bezoek aan Parijs. Dat wist ze heel zeker.”

 

Een cover waar ik vrolijk van word! Heldere, frisse kleuren en een romantisch tafereel. Na een aantal ‘zware’ boeken was ik even toe aan iets luchtigers. Gelukkig lag ‘Een week in Parijs’ op de stapel. Een boek bestaande uit twee verhaallijnen, spelend in heden (nou ja, 1961) en verleden (WOII). Het soort verhaal dat mij meestal wel kan bekoren.

Rachel Hore schrijft soepel en gemakkelijk. Het verhaal leest hierdoor vlot door. Qua stijl deed het mij een beetje denken aan de boeken van Santa Montefiore. Er zit lekker vaart in het verhaal, waardoor het lezen nergens stagneert. Door de wisselingen in tijd blijft het boeiend om te lezen. De besognes van Faye worden afgewisseld met de ervaringen van haar moeder ruim 20 jaar eerder. Ergens voelt Faye dat haar moeder iets voor haar verzwijgt, dat zij nog elke dag worstelt met haar verleden. Maar wat is er destijds gebeurd? Wat heeft zo’n verschrikkelijke impact gehad dat haar moeder er nog altijd niet over kan praten?

“Ooit zou ze alles aan haar dochter moeten uitleggen. Er waren momenten geweest dat ze op het punt had gestaan dat te doen, wanneer Faye haar bestookte met indringende vragen. Maar dan keek Kitty in die vriendelijke blauwe ogen en kon ze geen woord uitbrengen. Ze was eenvoudigweg niet in staat geweest om te praten over de gruwelijke dingen die er waren gebeurd. Ze zou het niet kunnen verdragen om het gezicht van haar dochter te zien betrekken, te zien hoe zij zich van haar zou afwenden, haar zou verstoten.”

Door de brokjes informatie die de lezer gedoseerd aangereikt krijgt, zit er een zekere spanning in het verhaal. Ik voelde die spanning met name in de beschrijvingen van het verleden. De gebeurtenissen in Parijs tijdens WOII trekken als het ware voor je ogen voorbij. Door de filmische manier van schrijven, betrekt Hore de lezer bij het verhaal.
Naast deze lijn is er ook het leven van Faye in 1961. Onwetend van het verleden van haar ouders, en daarmee ook van haar eigen eerste kinderjaren. Ook deze verhaallijn leest prettig, maar ik vond het her en der wel enigszins zoetsappig en al te toevallig. Maar ja, soms is dat gewoon wel eens erg prettig om te lezen.

Rachel Hore stipt, misschien onbedoeld, een zeer actueel thema aan. In 1961 kampte Frankrijk met het probleem van de Algerijnen. Mensen die protesteren tegen de macht, mensen die in een vrij land willen leven. In het boek wordt dit prachtig gelinkt aan de gebeurtenissen in de oorlog. Ook destijds waren veel mensen ontheemd en op zoek naar veiligheid. Helaas is dit ook in deze tijd weer razend actueel.

Conclusie: prettig leesbaar verhaal over de zoektocht van een jonge vrouw naar haar verleden.

Titel: Een week in Parijs | Auteur: Rachel Hore | Vertaling: Rob van Moppes | Uitgever: De Boekerij | ISBN: 9789022573686 | Blz.: 414

5 gedachten over “Een week in Parijs – Rachel Hore

  • 6 oktober 2015 om 10:52
    Permalink

    Een zeer realistisch geschreven boek. De cover geeft eigenlijk een romantisch boek aan , maar het verhaal gaat over over het heden en verleden. Ikzelf vond het boek zeer de moeite waard al was hij niet feelgood luchtig.

    Beantwoorden
  • 8 oktober 2015 om 09:25
    Permalink

    Oh wat een prachtige cover! Alleen al daarom zou ik het boek willen lezen. Ik hou persoonlijk niet zo van de boeken van Santa Montefiore dus ik weet niet goed wat ik van dit boek kan verwachten.

    Beantwoorden
    • 12 oktober 2015 om 14:29
      Permalink

      Tja, dan zul je het moeten proberen… 😉 Misschien doet het jou helemaal niet aan haar boeken denken!

      Beantwoorden
  • 1 november 2015 om 19:36
    Permalink

    Leuk dat er weer een nieuw boek van haar uit is. De droomtuin en Het droomhuis vond ik ook heel erg goed.

    Beantwoorden
    • 2 november 2015 om 10:39
      Permalink

      Ik kende deze schrijfster helemaal niet! Maar schrijven kan ze!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!