Dode mannen moorden niet – Roos Boum

Dode mannen moorden nietNegen mensen. Negen verhalen. Negen levens. Negen moorden.

Rico gaat op zoek naar de moordenaar van zijn zusje. Zij is het slachtoffer geworden van een moordenaar die meerdere malen toesloeg en zijn slachtoffers op een zeer herkenbare wijze achterliet. De politie tast in het duister, maar Rico wil wraak. Zijn zoektocht brengt hem in contact met verschillende mensen. Wat is de verbindende factor tussen deze mensen? En hoe zit het met de verstoorde relatie tussen Rico en zijn ouders? Is zijn vader wel echt dood? Of kunnen dode mannen toch moorden….

‘Dode mannen moorden niet’… een titel die meteen pakt en boeit. De cover deed dat op het eerste gezicht niet, maar hij begon mij hoe langer hoe meer te intrigeren. Dat gedichtje, moeilijk leesbaar, wat heeft dat toch te betekenen?
Sla je het boek open, dan grijpt de proloog je meteen bij de keel. Een scene waarin een peuter wordt ontvoerd. Dat de bedoelingen van de dader niet zuiver zijn, is meteen duidelijk. BAM… meteen is er die beklemmende sfeer, die door het hele boek heen regelmatig terugkomt.

“Snapt dat kind dan niet hoe een prachtige, belangrijke rol ze mag spelen? Begrijpt ze dan niet dat ze samen met mij uitverkoren is?”

De stijl van Roos Boum is boeiend en beeldend. De lezer zal het hele gebeuren voor zijn ogen zien afspelen. De zinnen zijn gemakkelijk leesbaar, kort en bondig. De dialogen zijn echt, het komt nergens gekunsteld over. De personen blijven enigszins vaag en mysterieus, maar dat past bij het verhaal. Neem bijvoorbeeld Rico, een jonge man, zwaar gefrustreerd dat de moordenaar van zijn geliefde zusje nog vrij rondloopt en zelfs nieuwe slachtoffers maakt. Hij wil het recht in eigen hand nemen, maar of zijn bedoelingen wel zo zuiver zijn als het lijkt… Er blijft een waas van geheimzinnigheid over de personages hangen. En juist dat maakt het boek zo goed.

“Vier maanden geleden is mijn zusje vermoord. Margootje met haar wilde rode haren. En ik ga de klootzak vinden die haar zo gruwelijk heeft afgeslacht als een varken.”

Er vinden veel wisselingen in tijd en persoon plaats. Die laatste zijn absoluut niet storend of verwarrend, boven elk hoofdstuk wordt vermeld over wie het in dat hoofdstuk gaat. De wisselingen in tijd geven echter wel iets meer verwarring, je moet soms goed opletten wanneer de bewuste scene speelt. Het komt de spanning echter wel ten goede. De lezer kent soms al een gebeurtenis, maar de aanloop daarheen niet. Het roept regelmatig die beklemmende sfeer van de proloog op.

De plot zit uitstekend in elkaar. Ik heb toch al heel wat thrillers gelezen en het gebeurt niet heel vaak meer dat een plot mij totaal verrast. Ook bij dit verhaal had ik al sterke vermoedens welke kant het op zou gaan. Ik had gelijk, maar toch was er nog een kleine verrassing. Knap als een schrijver dat voor elkaar krijgt.

Conclusie: goede thriller, beeldend geschreven met af en toe een zeer beklemmend sfeertje.

Titel: Dode mannen moorden niet | Auteur: Roos Boum | Uitgever: Free Musketeers | ISBN: 9789048432301 | Blz.: 226

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!