De dag dat ik doodging – Tania Bongers

 

De dag dat ik doodging

“ ‘Ik wil dit kindje niet kwijtraken. Ik ga nog liever dood.’
….
‘Denk je niet dat ik er alles voor overheb om hier te mogen blijven, om hem op te voeden?’
Even zeggen we niets. Omdat we weten dat ik het onmogelijke wil. Het is een droom, een fantasie.”

Tania en Antonie zijn een jong stel en leven een snel leven. Werk, carrière, vrienden, hun leven is vol maar gelukkig. Maar dan komt de dag dat ze besluiten dat een kindje welkom zou zijn. Al snel blijkt Tania zwanger en deinen ze op een grote roze wolk. Tot op de dag dat Tania voor een echo mag komen. Wat zo mooi had moeten zijn, even kijken naar dat friemeltje in je buik, verandert in een nachtmerrie. Tania blijkt een grote tumor te hebben bij haar baarmoeder.
Een tijd van grote spanning en onzekerheid volgt. Wat zijn de perspectieven, is er hoop op genezing? De artsen willen zo snel mogelijk ingrijpen om het leven van Tania te redden. Dat betekent de zwangerschap afbreken en opereren. Maar Tania komt in verzet en vecht als een tijgerin voor het leven van haar ongeboren kindje… Maar haar eigen leven dan?

Toen ik in het boek begon te lezen, leek het alsof ik een chicklit onder handen had. Jong stel, snel leven, volop bezig met carrière en leuke dingen. Zelfs de schrijfstijl doet sterk denken aan dit genre. Het leest zeer prettig en gemakkelijk. Maar dan neemt het verhaal een dramatische wending en besef je je ineens dat je geen chicklit, maar non fictie aan het lezen bent. En dat geeft een enorme lading aan het verhaal, hoewel het blijft lezen als een populaire roman.
Het lastige aan het recenseren van non fictie vind ik dat het niet te beoordelen valt. Wie ben ik om een oordeel te geven over het verhaal? Ik kan geen sterren verbinden aan dit soort verhalen. In deze recensie vertel ik dan ook wat het verhaal met mij deed. De beoordeling (en de sterren) geef ik puur en alleen voor het technische aspect van het boek (hoe is de opzet, stijl, etc).

Zoals gezegd leest het verhaal erg gemakkelijk. In snelle en duidelijke taal wordt er een heftig verhaal verteld. En er komt zowaar regelmatig een dosis humor om de hoek kijken. Knap als je een verhaal als dit toch enigszins luchtig kan maken, al is het maar om het leesbaar te houden.
Het verhaal is als het ware een verslag van een moeder naar haar kind. Het kindje in Tania’s buik wordt letterlijk aangesproken. Dat maakt het tot een persoonlijk verslag, een intieme inkijk in het leven en het hart van een doodzieke moeder.

“Het kan simpelweg niet. Kanker? Dat hebben andere mensen, ik niet. Ik ben jong, ik sport, ik eet gezond. Ik heb wel lang gerookt, maar daar ben ik vijf jaar geleden al mee gestopt. Ik sta op het punt om mijn eerste kindje te krijgen. Ik kan gewoonweg geen kanker hebben. Niet nu.”

De titel is heftig. Het maakte mij vanaf het begin ook nieuwsgierig naar de afloop. De verklaring van de titel wordt heel mooi beschreven in het verhaal. De cover sprak mij in eerste instantie niet zo aan. Hij past echter wel goed bij het verhaal. In die zin goed gekozen dus.

Ik zat bij het begin meteen helemaal in het verhaal door de herkenning. De leuke spanning wanneer de beslissing valt dat je zwanger wilt worden… De verbazing en zelfs ongeloof wanneer je dan daadwerkelijk zwanger blijkt te zijn… Het geheim wanneer alleen jij en je partner weten van het wondertje in je buik… Maar ook de angst dat er iets niet goed is. De paniek wanneer je bloed verliest. Wat herkende ik mezelf in de beschrijvingen van de angst bij elke echo, de angst dat het niet goed gaat met je kindje. De schrik die je om het hart slaat als je je kindje te lang niet voelt bewegen. Hoewel met een andere achtergrond, weet ik maar al te goed dat niet alleen zwanger worden geen vanzelfsprekendheid is, maar zwanger blijven net zo goed. Sommige stukken las ik dan ook met tranen in mijn ogen.

Wat een moedig besluit om volledig te kiezen voor je ongeboren kindje, ook als je eigen leven daardoor gevaar loopt. Tania legde zich niet zomaar neer bij de mening van de artsen, maar ging zelf zoeken naar andermans ervaringen en andere behandelmogelijkheden. Je zou zeggen: ‘Dat doet een moeder nu eenmaal voor haar kind.’ Maar toen Tania dit besluit nam, was het kindje in haar buik nog zo ontzettend pril en klein. Tania had haar kindje nog nooit voelen bewegen. Ze had nog nooit in zijn ogen kunnen kijken. Ze wist niet of dit kindje op haar zou lijken. Ze kende de glimlach van haar dochter nog niet. Het karakter van haar zoon was haar nog onbekend.
Het getuigt van veel moed om op zo’n moment zo’n grootse beslissing te nemen. Tegen de mening van de artsen in gaan. Zelfs tegen de mening van je man in gaan. Te maken krijgen met onbegrip en kritische vragen. En dat terwijl je gewoon doodziek bent.

En als ik niet zwanger was geworden had ik niet geweten dat ik ziek was. Ik had geen symptomen. Deze baby heeft mij gewaarschuwd. Dan kan ik dit kindje toch nooit opgeven?”

Het verhaal heeft mij duidelijk geraakt. Daarnaast vond ik het ook erg interessant om te lezen over de puur medische kant van het verhaal. En als dat dan ook nog gebeurt in een vlotte, her en der humoristische stijl, dan weet je dat je iets moois in handen hebt.

Conclusie:  een persoonlijk en heftig verhaal, op een toegankelijke wijze gebracht, dat boeit en raakt.

Titel: De dag dat ik doodging | Auteur: Tania Bongers | Uitgever: Mistral | ISBN: 9789048818877 | Blz.: 304

14 gedachten over “De dag dat ik doodging – Tania Bongers

  • 9 januari 2015 om 08:27
    Permalink

    Bedankt voor je tip en recensie! Het boek staat op mijn te lezen lijst.

    Beantwoorden
    • 9 januari 2015 om 08:29
      Permalink

      Veel plezier klinkt een beetje raar met zo’n boek, maar je begrijpt wel wat ik bedoel he?! 😉

      Beantwoorden
  • 9 januari 2015 om 09:38
    Permalink

    Goede recensie, ik had al eerder over dit boek gehoord, maar jou leesbelevening maakt me nieuwsgierig

    Beantwoorden
    • 9 januari 2015 om 13:00
      Permalink

      Zeker een keer gaan lezen Antoinette!

      Beantwoorden
  • 9 januari 2015 om 11:05
    Permalink

    Hi Monique, bedankt voor de prachtige recensie! Ik voel me niet minder dan vereerd dat de sterren die je me toekent voor het technische gedeelte zijn, dat is een mooi compliment.
    En wat een leuke website! Ga hier zeker boekeninspiratie voor mijn volgende vakantie opdoen. Mochten je lezers mijn verhaal net zo mooi vinden als jij, wil ik je wel een gesigneerd exemplaar met een persoonlijke boodschap toesturen om te verloten?

    Het ga je goed, Tania

    Beantwoorden
    • 9 januari 2015 om 13:01
      Permalink

      Dank je Tania, ook voor je aanbod! Helemaal super! Ik heb je een mail gestuurd.

      Beantwoorden
  • 9 januari 2015 om 12:19
    Permalink

    Wat een mooie recensie Monique, wij hebben het boek hetzelfde ervaren. Ik vond het in het begin ook net een chicklit maar dat gevoel was al snel weg, wat een heftig en mooi geschreven boek.

    Beantwoorden
    • 9 januari 2015 om 13:01
      Permalink

      Dank je Sandra. Een boek dat je bij blijft inderdaad…

      Beantwoorden
  • 9 januari 2015 om 13:24
    Permalink

    “prachtig” boek, tussen haakjes omdat het natuurlijk erg heftig is allemaal! Zo puur en eerlijk geschreven, Tania heeft gelukkig naar zichzelf geluisterd en is zelf op onderzoek gegaan. Ik had het zó uit! Aanrader!!!

    Beantwoorden
  • 9 januari 2015 om 13:24
    Permalink

    “prachtig” boek, tussen haakjes omdat het natuurlijk erg heftig is allemaal! Zo puur en eerlijk geschreven, Tania heeft gelukkig naar zichzelf geluisterd en is zelf op onderzoek gegaan. Ik had het zó uit! Aanrader!!!

    Beantwoorden
    • 9 januari 2015 om 13:36
      Permalink

      Dank voor je reactie. Ben het helemaal met je eens. Het duurde alleen iets langer voordat ik het uit had. Ik was op oudejaarsdag begonnen en vond het eigenlijk geen boek dat ik tussen de oliebollen en vuurwerk door even snel uit kon lezen. Dus vandaar dat ik het ‘pas’ 4 dagen later uit had, toen ik weer de rust kon vinden om geconcentreerd te lezen…;-)

      Beantwoorden
  • 12 januari 2015 om 18:34
    Permalink

    Mijn complimenten voor je recensie maar of ik dit boek ook zal gaan lezen…erg aangrijpend lijkt me!

    Beantwoorden
    • 13 januari 2015 om 08:22
      Permalink

      Dank je wel Sonja! Inderdaad een heftig verhaal, maar ook op een ‘luchtige’, leesbare manier gebracht.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!