De angstjager – Joris van Os

de angstjager“Zoals alle kinderen wilde hij bijzonder zijn. Bijzonder was hij zeker, maar niet op een manier die hij toen kon vermoeden.”

Jonas is een kind als alle andere. Of toch niet? Opvallend aan hem is zijn onverschrokkenheid, zijn moed. Hij lijkt nergens bang voor te zijn. Als er eindelijk onderzoek gedaan wordt naar zijn afwijkende gedrag, blijkt dit ook echt zo te zijn, Jonas kan geen angst voelen. Door een aangeboren aandoening verkalkt zijn lichaam en zo ook het stukje hersenen dat angst reguleert. Zijn onverschrokkenheid krijgt een naam, namelijk het syndroom van Urbach-Wiethe. En stukje bij beetje komt Jonas er achter dat leven zonder angst helemaal niet zo fijn is als het lijkt. Zijn leven komt in het teken te staan naar een zoektocht naar de angst. Zal hij ooit vinden waar hij naar op zoek is?

Van Joris van Os las ik een poosje geleden ‘De tussenkomst’,  een geweldig boek over de mogelijke gevolgen van eenzaamheid. Het debuut van deze schrijver, ‘De angstjager’, lag nog in de kast. Hoog tijd om ook dit verhaal te gaan ontdekken. De titel en flaptekst maken mij in ieder geval nieuwsgierig. Omdat ik nog nooit gehoord heb van het syndroom van Urbach-Wiethe, ben ik eerst maar eens gaan googelen. Een flink aantal hits volgde, maar overal werd melding gemaakt van een dermatologische aandoening. Pas na enig speurwerk vond ik een linkje waarin uitgelegd werd dat het probleem van Jonas voor kan komen bij het genoemde syndroom. De amygdala (stukje van de hersenen) verkalkt, waardoor verstoringen optreden. Wikipedia zegt dit over de amygdala:

“De amygdala legt verbanden tussen informatie die van verschillende zintuigen afkomstig is en koppelt deze aan emoties. Bij iedere nieuwe situatie bepaalt het individu welke emotionele reactie het meest zinvol is. Daarbij reageert de amygdala bijvoorbeeld ook op de gezichtsuitdrukking van soortgenoten. De reactie van de amygdala op prikkels die angst veroorzaken kan snel en volledig automatisch (dat wil zeggen reflexmatig) plaatsvinden. Met name de rol bij angstreacties is bekend, maar de amygdala lijkt ook betrokken te zijn bij andere emoties, zoals agressie en seksueel gedrag.”

 De schrijfstijl herkende ik uit het andere boek van Van Os. Mooi, beschrijvend, bijna bloemrijk, maar niet gemakkelijk.

“Hij wachtte: liet de tijd niet passeren maar leunde erop als een sponsachtig wezen dat zich redeloos door de ijlte beweegt.”

Ik houd wel van deze stijl, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die het een moeilijk boek vinden. Een groot pluspunt is naar mijn mening de humor die overal doorweven is. Regelmatig moest ik glimlachen om de verborgen ironie.

“ ’Ken je helemaal geen angst?’ ‘Ik ben bang van niet.’”

Het onderwerp boeit mij, onbekende aandoeningen en ziektes interesseren mij nu eenmaal. Kennis over deze specifieke aandoening krijgt de lezer in deze vorm toegankelijk voorgeschoteld. Bijzonder om te lezen dat iemand zonder angst kan leven. Want geen angst, betekent ook geen schroom, geen schaamte of vrees. Deze gevoelens zijn echter wel nodig om andere mensen te begrijpen en lief te hebben. Dit betekent een grote worsteling voor de jonge Jonas. Zijn hele leven komt in het teken te staan van de zoektocht naar angst. Dit hele proces wordt prachtig omschreven.

“Hoewel hij over goede verstandelijke vaardigheden beschikte schoot hij in sociale structuren tekort.”

De persoon van Jonas wordt goed uitgediept. De lezer leert hem kennen en begrijpen. Je gunt hem zo graag een portie geluk en een mooie liefde. Ook zijn vriend Raaijmakers leren we kennen als een filosofisch ingestelde persoon, die graag met Jonas van gedachten wisselt over zijn ziekte. Deze stukken werden mij al snel al te filosofisch. De uitgebreide beschrijvingen hoe angst gezien wordt door allerlei grote denkers, boeiden mij niet zo.

Feit is dat Joris van Os er in geslaagd is om met een origineel, goed geschreven verhaal te komen. Ook in dit boek, net als bij ‘De tussenkomst’, slaagt hij erin om een slot te schrijven waar je als lezer even over na blijft denken. Vind ik dit einde nu leuk of niet? Het antwoord hierop is natuurlijk persoonlijk, maar alleen al doordat de lezer na gaat denken, is het voor mij een geslaagd slot.

Conclusie: een zeer origineel, mooi geschreven verhaal over een onbekende aandoening en de invloed daarvan op het leven van Jonas.

Titel: De angstjager | Auteur: Joris van Os | Uitgever: de Brouwerij | Brainbooks | ISBN:  9789078905660 | Blz.: 284

6 gedachten over “De angstjager – Joris van Os

  • 20 november 2014 om 13:12
    Permalink

    Ik heb hier ook nooit eerder over gelezen, het is nogal wat zeg om zonder angst te moeten leven, alhoewel het in bepaalde omstandigheden wel heerlijk is om geen angst te kennen.Mooi geschreven Monique!

    Beantwoorden
    • 20 november 2014 om 14:49
      Permalink

      Dank je Sonja! Ik had ook nog nooit van deze aandoening gehoord! Erg interessant om eens stil te staan wat het is om angstloos door het leven te gaan. Zo af en toe zou ik inderdaad wel iets minder willen…;-)

      Beantwoorden
  • 21 november 2014 om 19:28
    Permalink

    Wat heeft dit boek een interessant onderwerp, je recensie maakt mij nieuwsgierig!

    Beantwoorden
  • 24 november 2014 om 14:36
    Permalink

    Dit boek wil ik heel graag lezen. Een prachtige recensie. Ik ga reageren op je winactie.

    Beantwoorden
  • 25 november 2014 om 13:17
    Permalink

    Mooi geschreven ben ook zelf benieuwd wat ik ervan ga vinden en natuurlijk gedeeld op FB en Twitter.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!