Bloedverwanten – Els Ruiters

BloedverwantenIn dit derde deel hernieuwen we onze kennismaking met rechercheur Ava en haar partner Rob. Ogenschijnlijk vanuit het niets wordt op een vroege ochtend hun baas, commissaris Havinga, neergeschoten. In kritieke toestand wordt hij naar het ziekenhuis gebracht. Al snel blijkt dat hij geen willekeurig slachtoffer was, maar dat er wel degelijk mensen achter hem aan zaten. In wat voor onderzoek was Havinga gewikkeld? Waarom deed hij dit op eigen houtje en wist niemand er vanaf? Ava en Rob gaan op zoek en ontdekken gecodeerde boodschappen die hun baas achter liet. Maar wie zal die codes kunnen kraken…

 “Stel, Gé doet in het geheim onderzoek naar iets verdachts. Dan komt hij iets op het spoor, iets wat zo link is dat hij er met niemand over kan praten. Hij besluit het zelf uit te zoeken maar laat voor de zekerheid een spoor van broodkruimels voor jou achter, wetende dat jij te vertrouwen bent en dat jij slim genoeg bent om eruit te komen.”

Els Ruiters was geen onbekende auteur voor mij. Haar romans ken ik niet, maar beide thrillers van haar hand heb ik gelezen. En met veel plezier! Ik had dan ook zin om aan dit derde deel van de ‘Ava-serie’ te beginnen. Ook de cover en titel, intrigerend en mooi, droegen daar aan bij.

Series hebben wat mij betreft een grote valkuil, namelijk dat de personages ‘saai’ worden. Ze zijn dan al zo uitgekauwd, dat er geen ontwikkeling meer is. In ‘Bloedverwanten’ is dit niet het geval. De lezer kent Ava al van de eerder verschenen boeken (‘Geraakt’ in 2012 en ‘Verborgen verleden’ in 2013), maar ook in dit deel maakt zij weer een persoonlijke ontwikkeling mee. Het mooie van Ava is dat zij zeer menselijk is. Gelukkig in de liefde bijvoorbeeld, dolblij met haar vriend Ivo. Maar waarom zijn daar toch die gevoelens voor haar partner Rob? En ook haar vroegere partner, die ook in dit boek weer ten tonele verschijnt, laat haar niet volledig koud. Els Ruiters heeft deze gevoelens mooi uitgewerkt.

Het verhaal wordt verteld door Ava als ik-persoon. Als lezer beleef je het onderzoek dus helemaal mee, je weet niets meer dan de rechercheur. Dat geeft spanning in het verhaal. Tegelijk ken je wel de proloog, die Ava natuurlijk niet kent, dus de richting waarin gezocht moet worden is wel bekend.
Het verhaal is niet nagelbijtend spannend. Het leest echter zo vlot en soepel weg, dat doorlezen echt geen opgave is. Eenmaal aangekomen bij de ontknoping, is daar toch die lekkere dosis spanning.

Qua verhaal deed ‘Bloedverwanten’ mij denken aan ‘Nobody’ van Marelle Boersma. Ik vond het ook geen bijzonder origineel of opvallend verhaal, maar wel eentje waarmee ik een paar heerlijke uurtjes op de bank heb doorgebracht.

Conclusie: lekkere thriller, niet opvallend door originaliteit, maar wel een verhaal dat boeit en uitnodigt tot doorlezen.

Titel: Bloedverwanten | Auteur: Els Ruiters | Uitgever: De Crime Compagnie | ISBN: 978461091475 | Blz.: 296

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!